Wewnątrz Actors Studio Gospodarz James Lipton w swoim ulubionym wywiadzie i stręczycielstwie w Paryżu

29 maja Wewnątrz studia aktorskiego — widziany w 94 milionach domów i w 125 obcych krajach — świętuje swoje 250^thodcinek ze specjalną dwugodzinną retrospektywą Bravo. Rozmawialiśmy z jego gospodarzem, Jamesem Liptonem, w jego eleganckim domu na Manhattanie, gdzie mieszka ze swoją żoną Kedakai Turner, dyrektorem ds. nieruchomości.

Twoje 250^thshow zbliża się na Bravo. Co zaplanowałeś?
250. różni się od jakiegokolwiek programu, jaki kiedykolwiek zrobiliśmy. Mam zupełnie nowe wywiady z Conan O’Brien, Barbara Walters, Christopher Walken, Ellyn Burstyn, Sugar Ray Leonard, Jennifer Lopez , Dave Chappelle, Jay Leno, Spike Lee, Katie Couric, Bradley Cooper, Robert De Niro — idziemy do ich domów, ich miejsc pracy.

Spektakl gra od 19 lat. Kogo najbardziej chciałeś w serialu, kto cię odrzucił?
Marlon brando . Był samotnikiem w ostatnich latach swojego życia życie . Powiedział: „Nigdy nie wystąpię w twoim programie. Studio [Aktorzy] zawsze przypisuje mi zasługi. Zostałem wyszkolony przez Stella Adler. „Powiedziałem: „Ja też. Chodź. Porozmawiamy o Stelli”. Miałem całkiem niezłą listę gości bez Marlona.

Spośród osób, z którymi rozmawiałeś, kto był najlepszy?
Czekałem na to, że jeden z moich absolwentów osiągnął tak wiele, że wychodzi i siada na krześle obok mnie. Stało się to, kiedy Bradley Cooper wyszedł na tę scenę. Spojrzeliśmy na siebie i wybuchnęliśmy płaczem. To była jedna z najwspanialszych nocy w moim życiu.

Jakie są kryteria bycia gościem w programie?
Czy ta osoba może czegoś nauczyć moich uczniów? Kropka.

Uczysz aktorstwa. Co sprawia, że ​​jest świetnym aktorem?
Świetny aktor to połączenie dwóch rzeczy: talentu i techniki. Kiedy masz osobę o ogromnym talencie i zapewniasz jej świetną technikę, to właśnie czyni świetnego aktora. To, co przynosisz do stołu, to Twój talent. Zapewniamy technikę. Marlon był świetnym aktorem, ponieważ wszystko, co robił, było nieprzewidywalne, ale w końcu nieuniknione. To moja definicja [świetnego] aktorstwa.

Jak rozpoznajesz dobrego aktora?
Czy rozpoznałbyś swoją siostrę w tłumie? Kiedy obejrzałeś 1000 przesłuchań i ktoś jest inny, to zauważasz. Kiedy to widzisz, natychmiast to zauważasz.

Dorastałeś biedny w Detroit.
Zawsze musiałam pracować, od 13 roku życia. Kiedy ojciec odszedł, nie mieliśmy nic. [Ojciec Lipton, Lawrence, był poetą Beatów].

Zacząłeś zachowywać się jako dziecko.
W Teatrze Katolickim w Detroit, kiedy byłem kopią w Detroit Times .

Po ukończeniu liceum w 1944 roku twoją pierwszą dużą rolą aktorską było granie siostrzeńca Lone Rangera w radiu. A jednak tak naprawdę chciałeś być prawnikiem. Dlaczego?
Miałem zostać prawnikiem, ponieważ to było tak dalekie od szaleństwa mojego ojca, jakie mogłem sobie wyobrazić. Był świrem. Opuścił nas. Bałem się taki być.

Chciałeś stabilności?
Tak. Przyjechałem do Nowego Jorku po lotnictwie, żeby uzyskać dyplom prawnika. Ale pomyślałam: „Lepiej pójdę na zajęcia z aktorstwa, jeśli mam zarabiać na życie, żebym mogła być prawniczką”. Stella Adler przyjęła mnie na swoje zajęcia [dramatu]. Jakieś pięć lat później powiedziałem sobie: „Przestań żartować. Nie chcesz być prawnikiem. To właśnie chcesz zrobić.

Ale później zrezygnowałeś z aktorstwa, by być producentem telewizyjnym i scenarzystą?
Nigdy się nie poddałem! Kocham aktorstwo. Jestem za Aresztowany rozwój. Uważaj, mój przyjacielu. [Lipton ponownie wciela się w rolę Strażnika Stefana Gentlesa Netflix S Aresztowany rozwój ].

Czy to prawda, że ​​w latach pięćdziesiątych byłeś alfonsem w Paryżu?
Byłam. To było zaledwie kilka lat po wojnie. Paryż był wtedy inny, wciąż biedny. Mężczyźni nie mogli znaleźć pracy, a w ówczesnym męskim szowinistycznym Paryżu kobiety w ogóle nie mogły znaleźć pracy. Wchodzenie w to było całkowicie godne szacunku środek .

Prostytucja?
Młode kobiety rozpaczliwie potrzebowały pieniędzy z różnych powodów. Były piękne, młode i niezwykłe. Nie było hańby, bo było całkowicie uregulowane. Co tydzień musieli być sprawdzeni medycznie. Wielkie burdele kwitły jeszcze w tych dniach, zanim szeryf Paryża, kobieta, je zamknął. To był inny czas.

Jak doszło do Twojego zaangażowania? Zaprzyjaźniłeś się z jedną z paryskich prostytutek?
Zostaliśmy wspaniałymi przyjaciółmi. Kiedy skończyły mi się pieniądze, powiedziałem: „Muszę iść do domu”. Ona odpowiedziała: „Nie, nie musisz. Zorganizuję dla ciebie”. Więc załatwiła to dla mnie. Musiałem być w podziemiu; inaczej znaleźliby mnie unoszącego się na Sekwanie.

Reprezentowałeś więcej niż jedną dziewczynę?
Tak, cały burdel. Reprezentowałem ich wszystkich, ale ją szczególnie. Zrobiłem szalony interes i mogłem żyć przez rok. Francuz chłopaki nie wykorzystywał kobiet. Reprezentowali ich, jak agenci. I zrobili cięcie. Tak żyłem. Przechodziłem przez moje rytuały przejścia, nie ma co do tego wątpliwości. To był wspaniały rok mojego życia.

Czy uważasz, że ludzie powinni kupować seks?
Naprawdę nie. Myślę, że jeśli sam nie możesz na to zapracować, to nie zasługujesz na to.

Czego najbardziej się boisz?
pracowałem z Bob Nadzieja przez 12 lat [Lipton wyprodukował programy specjalne Bob Hope TV dla NBC]. Powiedziałem: „Wiesz, Bob, zeszłej nocy miałem koszmar, że znów jestem biedny. Czy kiedykolwiek miewasz koszmary?” Bob odpowiedział: „Zawsze”. Mam teraz pieniądze, ale to nie ma znaczenia. [Strach] nigdy nie znika.

Barbara Walters, która występuje w twoim 250. programie, ogłosiła, że ​​odchodzi na emeryturę. Czy ty?
Nie idę na emeryturę!

Wspomniałem o tym, ponieważ nie jesteś już szefem Akademii Teatralnej w Actors Studio. Zostałeś dziekanem emerytem.
Tak. Po 10 latach. Mam świetny kontakt ze szkołą. Jestem tam. Pozdrawiam ich na orientacji. Wygłaszam to samo przemówienie, które wygłosiłem, kiedy byłem dziekanem.

Jakie jest twoje największe osiągnięcie?
Nie ma co do tego wątpliwości — poślubienie Kedakai.

Jak poznałeś swoją żonę?
Spotkaliśmy się na balecie. Spojrzałem na nią i zakochałem się do szaleństwa. Zadzwoniłem do niej następnego dnia i poprosiłem, żeby zjadła ze mną kolację. Dziewięć miesięcy później pobraliśmy się.

Dlaczego twoje małżeństwo trwa 40 lat?
Ponieważ Kedakai to arcydzieło.

Zostało tylko jedno pytanie, które zawsze zadajesz. Jeśli niebo istnieje, co chciałbyś usłyszeć od Boga po przybyciu?
Chcę, żeby powiedział: „Widzisz, Jim, myliłeś się. Istnieję. Ale i tak możesz wejść.

Byli goście dzielą się swoimi przemyśleniami na temat Jamesa Liptona i pracy, którą wykonuje w poniższym klipie: