Richard Gere chce, abyśmy zrozumieli nasze zdrowie psychiczne: „Każdy z nas szuka drogowskazu, który pozwoli nam wrócić do domu!”

Działacz społeczny Ryszard Gere mówi, że ciągnęło go do Trzech Chrystusów , film o trzech pacjentach szpitala psychiatrycznego, którzy wierzą, że są Jezusem Chrystusem, ponieważ postrzegał ich historie jako ważny sposób na wyjaśnienie człowieka Natura . Był również pod wrażeniem życie lekcje, których nauczył się od lekarza, który bezinteresownie pracował nad przemianą ich życia.

Gere mówi, że widział ten nowy film jako uniwersalną historię, w tym samym duchu, co… Od niepamiętnych czasów , jego film niezależny z 2019 roku, w którym zagrał bezdomnego mężczyznę w Nowym Jorku. Myślę, że niezależnie od tego, czy ktoś jest tradycyjnie nazywany zdrowym czy niezdrowym, każdy wciąż szuka swojego domu – wyjaśnił niedawno Gere. W tym sensie myślę, że wszyscy są uwikłani w bezdomność. To tak, jakbyśmy szukali drogowskazu, który doprowadzi nas do domu.

Jego zainteresowanie nie dziwi, ponieważ rodzina i dom to także główne priorytety Gere'a – jest ojcem dwóch synów: 18-letniego Homera (z byłą żoną aktorki Carey Lowell) i rocznego syna Aleksandra z żoną Alejandrą Silvą , a para spodziewa się drugiego dziecka tego lata.

Ludzie Najseksowniejszy mężczyzna na żywo, który zagrał w wielu pamiętnych filmach podczas swojej 50-letniej kariery aktorskiej w romantyczny komedie , musicale i dramaty— Ładna Kobieta, Uciekająca Panna Młoda, Niewierna, Zatańczymy, Chicago, Norman, i Dobroczyńca pomiędzy nimi - niestrudzenie pracował nad podnoszeniem świadomości na temat ważnych przyczyn społecznych. W rezultacie wiele z jego projektów ma na celu przypominanie ludziom, że mogą zmienić życie innych potrzebujących.

Na podstawie książki Miltona Rokeacha z 1964 r. Trzej Chrystusowie z Ypsilanti , Gere i jego długoletni przyjaciel i współscenarzysta/reżyser Jon Avnet mają nadzieję, że ich nowy film zapoczątkuje nową rozmowę na temat opieki nad osobami zmagającymi się z chorobami psychicznymi i pomagania im w odnalezieniu drogi do domu.

Gere gra dr. Alana Stone'a, który został zatrudniony do pracy w szpitalu psychiatrycznym w stanie Michigan w 1959 roku i czuje się zmuszony do wypróbowania nowego leczenia na swoich wyjątkowo niespokojnych pacjentach. Odchodząc od terapii elektrowstrząsami i innych typowych terapii stosowanych od końca lat 50. do połowy lat 60., dr Stone ze współczuciem organizuje sesje terapii grupowej jako sposób na przywrócenie rannych mężczyzn do rzeczywistości. Trzech pacjentów to Józef ( Piotr Dinklage ), Clyde ( Bradleya Whitforda ) i Leona ( Walton Goggins ).

Związane z: Wszystkiego najlepszego, Peter Dinklage! 10 wielkich cytatów Tyriona Lannistera z Gra o tron

Chociaż kwestia choroby psychicznej jest trudna i złożona, jak powiedział oddany ojciec Gere, widzi film i jego społeczne konsekwencje w znacznie prostszy sposób. Pojawiające się pytanie, które każdy z nas sobie zadaje, brzmi: Gdzie jest moja wioska? Ten film skupia się na tych czterech osobach, które znajdują swoje miejsce, swoją wioskę, swój dom i swoją rodzinę.

Myślę, że każdy w jakiś sposób szuka domu, a dom zazwyczaj znajduje się w jakimś sensie wspólnoty, powiedział Gere wyłącznie Parade.com. Każdy z nas szuka drogowskazu do domu.

Gere zagłębia się w to, czego nauczył się ze swoich społecznie świadomych filmów i dzieli się z Parade.com tym, co myśli o rodzinie i domu w naszym ekskluzywnym wywiadzie:

Richard Gere występuje jako dr Alan Stone, psychiatra ze szpitala psychiatrycznego, Trzech Chrystusów z filmów IFC(Zdjęcie dzięki uprzejmości IFC Films)

Czego się dowiedziałeś o tym, jak zostać psychiatrą?

Richard Gere: Nauczyłem się inaczej reagować na osobę chorą psychicznie. I może nowe poczucie równowagi, w którym można być wrażliwym i wyrażać strach i niepokój . Bądź otwarty jednocześnie, że jesteś racjonalny i profesjonalny. Było kilka miejsc, w których miałem problemy z niektórymi scenami, zwłaszcza z Walterem, ponieważ był tak agresywny w sposobie, w jaki grał tę postać, co było świetne. Ale trochę się zastanawiałem, jak na to zareagować. Chciałem być wrażliwy, ale chciałem też mieć kontrolę. Nie chciałem, żeby czuł, że panuje nad sytuacją.

Grałeś bezdomnego w Nowym Jorku w Od niepamiętnych czasów kiedy ostatnio rozmawialiśmy w 2019 roku.

RG: Pamiętam to. Ilekroć o tym myślę Parada Magazyn, myślę o moim domu, ponieważ był to rodzaj wszechobecnej rzeczy w niedziele, był duży nakład Parada Czasopismo. Dorastałem w małym mieście [w Nowym Jorku], więc Parada Magazyn i Czasopismo -to było to.

Związane z: 10 najlepszych filmów o zdrowiu psychicznym, jakie kiedykolwiek nakręcono

W jaki sposób ten film odzwierciedla nasz dzisiejszy kryzys zdrowia psychicznego?

RG: Nowy Jork to jedno z nielicznych miejsc, w których bezdomny ma zagwarantowane łóżko. Wydaje się, że to wielka sprawa, ale na tym się skończyło. Są więc ludzie, którzy mają zagwarantowane łóżko w szalonej sytuacji, w której większość bezdomnych nie chce być w schronisku, bo jest dla nich gorsza niż ulica. To straszniejsze. Jest bardziej groźny. To bardziej kontrolowanie i spędziłem tam wystarczająco dużo czasu, aby potwierdzić ten punkt widzenia.

Myślę, że podobnie jest z chorymi psychicznie. Są szpitale psychiatryczne, ale chyba brakuje racjonalnego wykorzystania, efektywnego wykorzystania czasu, energii i pieniędzy na realne dotarcie na drugi i trzeci poziom pomagania ludziom. A z bezdomnością, recydywa jest w późnych latach 90., ponieważ po prostu nie zajmują się podstawowymi wewnętrznymi problemami ludzi, które prowadzą ich do bycia na ulicy. I tak samo jest z naszymi upośledzonymi umysłowo ludźmi.

W jaki sposób ojcostwo wpływa na twoje wybory filmowe?

RG: Największym wyborem, jakiego dokonałem, jest to, że kiedy zaczęłam mieć dzieci, powiedziałem, że nie będzie mnie więcej niż godzinę drogi od moich dzieci. Więc kiedy przychodzi do mnie scenariusz, pytam Czy możemy nakręcić go w Nowym Jorku? A jeśli odpowiedź brzmi nie, to tego nie robię. Więc nakręciliśmy ten film w Nowym Jorku.

Związane z:Richard Gere i żona Alejandra Silva spodziewają się pierwszego dziecka razem

Czy postrzegasz to jako punkt wyjścia, aby ludzie mogli zacząć znowu rozmawiać o tych kwestiach i wprowadzać pewne zmiany?

Jon Avnet: Masz taką nadzieję. I znowu, nie chcesz, żeby policjanci leczyli chorych psychicznie na ulicach ani funkcjonariusze więzienni byli odpowiedzialni za leczenie chorych psychicznie [więźniów] w więzieniach. Potrzebujemy współczującego podejścia społecznego. Potrzebujemy szkolenia dla ludzi, którzy poświęcą czas, aby nie umieszczać ludzi w pudełkach, tak jak prosiłeś. Mam nadzieję, że wywoła to rozmowę, podobnie jak film Richarda Od niepamiętnych czasów stworzył rozmowę o bezdomności. Często wydaje się, że pchanie głazu pod górę przynosi tak niewielkie postępy. Ale czasami coś się dzieje.

Związane z:Wszystkiego najlepszego z okazji 70 urodzin, Richardzie Gere! Jego najlepsze cytaty o starzeniu się, odwadze i życzliwości

Co przyciągnęło cię do tej historii, grania doktora Stone'a i pracy z Jonem?

RG: Znam Jona od 50 lat. To był naprawdę dobrze napisany scenariusz. W czasach, gdy oczekuje się tak wielu filmów CGI. Pod koniec drugiego aktu wiesz dokładnie, dokąd zmierzają te filmy. Myślę, że w tych postaciach i narracji jest sporo wewnętrznych i zewnętrznych zwrotów akcji. Zawsze pociągają mnie rzeczy, w których ludzie próbują dowiedzieć się, co jest prawdziwe, a co nie, i próbują w jakiś sposób wyrazić swój ból i są otwarci na wydostanie się z niego. Dobrzy ludzie, którzy utknęli, myślę, że to dobre miejsce dla aktora. Jest tam dużo do zabawy.

RG: Najwyraźniej w tej historii jest to facet, który nie podda się terapii elektrowstrząsami. Nie użyje ekstremalnych narkotyków, żeby ich zagłuszyć. Zobowiązał się do znalezienia innej drogi. Jest więc powrotem do pierwszego [pioniera], który powiedział, że Ziemia jest w rzeczywistości okrągła, ale był heretykiem. Myślę więc, że Stone był heretykiem na swoim polu, twierdząc, że jest inny sposób na zrobienie tego.

JA: To historia osadzona w 1959 roku, wiele lat temu. To opowieść o empatycznym lekarzu i o tym, co może zrobić, aby dotrzeć do tych pacjentów, nawet jeśli przekroczy granicę. Ale jeśli chodzi o moje własne cele, nie cieszę się, że my, jako społeczeństwo, policjanci jako pierwsi reagują na tych na ulicy; albo że więźniowie więzienni zajmują się chorymi psychicznie w więzieniu.

Bradley Whitford, Richard Gere i Walton Goggins w filmie Trzech Chrystusów (Zdjęcie dzięki uprzejmości IFC Films)

Twój nowy film przypomina mi o filmie przebudzenia oraz fakt, że ludzie często lekceważą innych niepełnosprawnych i być może po drodze z nich rezygnują. Co oznaczał dla ciebie ten aspekt filmu?

RG: Powiedziałbym, że w moim życiu nie ma nikogo, kto nie zna ludzi, którzy są w jakiś sposób wyzywani. Myślę, że wszyscy mamy ogromne możliwości, a skupianie się na upośledzeniu, a nie na możliwościach, jest prawdopodobnie jednym z największych błędów społeczeństwa na całym świecie.

JA: Miałem nadzieję, że podczas oglądania filmu zrozumiesz, że bohaterowie to ludzie, a nie pacjenci. I że nawet jeśli ich język czasami jest dziwaczny lub termin jest neologiczny, a nie logiczny – z czasem ich zachowanie powie ci, co naprawdę mieli na myśli, a ty zaczniesz ich rozumieć, cieszyć się nimi jako ludźmi i czuć do nich tak, jak byś myśleć o normalnych ludziach. Był kimś, kto był gotów potencjalnie zniszczyć swoją pozycję zawodową w służbie swoim pacjentom. I zrobił. Dostał za to dużo flaku. Ale myślę, że z biegiem czasu ludzie byli w stanie zobaczyć, co było genialne w tym, co zrobił, i zważyć to.

RG: To jest szpital państwowy i to niesamowite, że udało mu się stworzyć taką sytuację. Jestem pewien, że miał niezwykłe cechy osobiste.

Związane z:Co znajduje się na liście życzeń Bradleya Whitforda?

Scena, w której śpiewają troje pacjentów i ich lekarz Ameryka piękna naprawdę mnie zwalił.

RG: Wiesz, to trochę nas rozwaliło, kiedy to zrobiliśmy. To było w scenariuszu. Jon to napisał. Wiedzieliśmy, że to dobrze. Jon, dlaczego nie powiesz, co się stało, kiedy zaczęliśmy to robić?

I: Początkowo uważano, że tak rozpoczynają każdą sesję. Tak więc, jako narzędzie narracyjne, widzisz, jak to robią, a potem tniesz. Więc kiedy zaczęli to śpiewać, po około 5 lub 10 sekundach, przygotowywałem się do przecięcia, spojrzałem na nich i powiedziałem: „O mój Boże, to jest jak magia”.

RG: Robiliśmy to wszyscy emocjonalnie.

JA: Tak. I jest tych trzech chorych psychicznie pacjentów, z których dwóch walczyło za nasz kraj podczas II wojny światowej, z których jeden został upokorzony i nie pozwolono mu walczyć razem z lekarzem, który walczył za swój kraj. I śpiewają w szpitalu psychiatrycznym. Powiedziałem do siebie Zamknij się. Nic nie rób. Nie ruszaj się. Niech śpiewają dalej. I to oni występują, a ja schodzę z drogi.

Trzech Chrystusów, z IFC Films, obecnie gra w kinach i na VOD.