Czy powinieneś powiedzieć swoim dzieciom, że masz depresję? Zapytaliśmy ekspertów ds. Zdrowia psychicznego o zalety i wady

Czy spałaś ostatniej nocy, mamo?

Moja córka zadała mi to pytanie kilka miesięcy temu. Byłem w środku wybuchu niepokój bezsenność wywołana. W jej pytaniu dziwne było to, że nie rozmawiam z nią o moim zdrowiu psychicznym. Miała wtedy mniej niż 7 lat, a moje trudności w radzeniu sobie ze stresem, wraz z trudnościami w zasypianiu i utrzymywaniu snu, są moim zdaniem problemem dorosłych.

Związane z: 10 niesamowitych podcastów o zdrowiu psychicznym, które musisz zasubskrybować już teraz

Jej pytanie i troska były słodkie, ale wydawały się być światłem reflektorów na problemie z moim podejściem - bez jasnych informacji ze źródła zaczynała wypełniać luki dotyczące mojego zdrowia psychicznego. To sprawiło, że zacząłem się zastanawiać, co jest lepsze dla niej i dla dwójki moich młodszych dzieci. Czy powinienem dać im krótkie wyjaśnienie tego, z czym mam do czynienia, mówiąc im o tym, jak niedawne rodzina strata była dla mnie szczególnie trudna? Powinienem być szczery, że wciąż mam trudności, ale idę do lekarza po pomoc? A może lepiej pozwolić im stworzyć własną wersję na podstawie wskazówek i kontekstu lub fragmentów rozmowy z samochodu i powiedzieć im więcej, gdy będą starsze?

W tym momencie wydawało się oczywiste, jaki był właściwy wybór, ale nie byłem pewien, jak do tego podejść. Jak najlepiej rozmawiać z dziećmi o swoim zdrowiu psychicznym? Nie jestem ekspertem, więc skontaktowałem się z kilkoma profesjonalistami, którzy znają się na rzeczy.

Często dzieci są bardziej świadome i spostrzegawcze, niż sądzą dorośliDr Dayna Watson, profesor nadzwyczajny poradnictwa w Szkoła Edukacji UAB . Chociaż dziecko może nie do końca rozumieć, co dzieje się z rodzicem, można bezpiecznie założyć, że większość dzieci jest świadoma, że ​​coś jest nie tak z nastrojem rodzica.

Związane z: Jak pomóc przyjacielowi z depresją

Wyjaśnia, że ​​rezygnacja z otwartego dzielenia się problemami ze zdrowiem psychicznym może wywołać więcej strachu lub zmartwień. Oczywiście nie musi to oznaczać, że rodzice powinni po prostu to robić. Jest to rozmowa, do której należy podejść ostrożnie, a dr Anna Yam, psycholog kliniczny, ul Bloom Psychology wyjaśnia, jak to zrobić.

Rodzice z zaburzeniami psychicznymi powinni zacząć od włączenia komunikacji z bliskimi do swojego planu leczenia, mówi Yam. Terapeuta może być pomocny w podejmowaniu konkretnych decyzji dotyczących sposobu, w jaki będziesz rozmawiać z dzieckiem. Chociaż ważne jest, aby udostępniać informacje, ponieważ jest to odpowiednie dla wieku, nie oznacza to, że nie możesz być uczciwy.

Mówiąc prosto, jestem zwolenniczką uczciwości. Na przykład „czasami czuję się smutny” lub „czasami za bardzo się martwię”.

Zwykle udostępnianie informacji diagnostycznych jest niepotrzebne i nieprzydatne, mówi Watson, więc nie czuj presji, aby zagłębiać się w szczegóły.

Szczerze mówiąc, powiedz to czasami dziecku- nasze myśli i uczucia trochę się psują i możemy potrzebować pomocy lekarza lub doradcy, aby uporządkować nasze myśli i uczucia - wyjaśnia.

Tego samego rodzaju prostego języka można użyć, aby wskazać, jak Twoja reakcja na te uczucia wygląda na zewnątrz lub w jaki sposób dokonujesz pozytywnych wyborów, aby poradzić sobie z objawami choroby psychicznej. Może to brzmieć jak wskazanie, że kiedy jesteś smutny, płaczesz lub jak zwracasz się do muzyki lub czytania, aby poprawić swój nastrój. Możesz nawet powiedzieć, że rozmawiasz z kimś lub spotykasz się z lekarzem, który pomoże Ci nauczyć się nowych sposobów radzenia sobie z emocjami.

Sugerowałbym unikanie ujawnień egzystencjalnie przerażających i / lub nieodpowiednich dla wieku, dodaje Yam. Na przykład mówienie małemu dziecku o myślach samobójczych lub myślach o samookaleczeniu.

- Jest kilka wyjątków od tej reguły - wyjaśnia. Starsze dzieci mogą być gotowe do rozmowy o natrętnych myślach i samookaleczeniach. Poruszenie tego tematu może być szczególnie pomocne, gdy rodzic podejrzewa, że ​​jego dziecko ma do czynienia z podobnymi myślami. Może to otworzyć drzwi do rozmowy.

Powiązane: Otwiera się matka - 7 rzeczy, które chcę, żebyś wiedział o moim synu i samobójstwie

Wreszcie ważne jest, aby rodzice podejmowali pracę w celu poprawy swojego zdrowia psychicznego. Jak wskazuje Yam, dzieci, których rodzice są chorzy psychicznie, są narażone na ryzyko wystąpienia tego zaburzenia. Chociaż istnieje składnik genetyczny, jest on bardziej złożony, a czynniki środowiskowe mogą mieć wpływ na genetykę.

Mówi, że choroba psychiczna rodziców, zwłaszcza nieleczona, może wiązać się z niestabilnością rodziny, rozwodem, ubóstwem, nadużywaniem substancji odurzających i znęcaniem się nad dziećmi. „Rodzice mogą pomóc złagodzić to ryzyko, poddając się leczeniu.

Terapia jest również okazją do zrozumienia wyzwań, przed którymi stają jako rodzice, dając im szansę na stworzenie planu rozwoju rodzicielstwa. Im więcej czasu spędzisz na leczeniu, tym lepiej będziesz przygotowany do radzenia sobie z objawami choroby psychicznej.

Rodzic, który jest w trakcie leczenia, może „przekazać” narzędzia radzenia sobie, takie jak uspokojenie, uważność i dbanie o siebie , do ich dziecka, mówi Yam. Dyskusja na temat chorób psychicznych, choć na pierwszy rzut oka może onieśmielać, może być okazją do wzmocnienia relacji rodzic-dziecko.

To prawda, że ​​rozmawiasz z dziećmi o swoich zmaganiach depresja lub niepokój może być przytłaczający, ale może też być pozytywną interakcją. Watson zwraca uwagę, że to model, że rodziny mogą mówić o emocjach, nawet tych, które czują się nieswojo.

Bez względu na to, jak wygląda twoja rozmowa z dzieckiem, dzieci w każdym wieku skorzystają na zapewnieniu ze strony rodziców - mówi Watson. Nie zapomnij przypomnieć dziecku, że nawet jeśli przeżywasz trudne chwile, nadal jesteś w stanie zadbać o nie i jego potrzeby oraz że je kochasz, bez względu na wszystko.

Kradnij te wskazówki dotyczące samoopieki od mam wpływowych.

Powiązane: 101 Cytaty o depresji aby pomóc Ci nie czuć się tak samotnym w walce